Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

 

THE SECRET BROTHERHOOD OF FLATLANDERS - by Tom Colborn

25 jun 2011, 16:16


 [A quick word about the auther of te piece below: Tom Colborn is a Blues Guitarist from London. I met him at the 2nd Paris-Texel trip to the Amistar Resofest in Prague. We both played in there in May 2011 - Bob]
[p][/p]I'm sure the landscape we grow up in has a profound effect on the music we make or gravitate towards.  I don't think it's a coincidence that I grew up next to the Fens (the flatlands of the East Midlands and East Anglia in the UK) and I was drawn to blues from the Mississippi Delta.  I remember looking at old photographs of the Delta and thinking 'that looks just like the Fen!'.  Surely it must be the same for you, in the flat country of the Netherlands.  The slide guitar is the wind, blowing across land low on the water table, drained by dykes and culverts.  Just like the reclaimed floodplains of the Yazoo Basin which form the Mississippi Delta.  I don't want to over-state this idea, obviously there are many other things which influence us, and influenced them, but it's food for thought...Who needs mountains when you can have such big skies?  You can convey the loneliness of an empty horizon very well with a bottleneck - it's what gave Ry Cooder's music such power in 'Paris Texas' - it's impossible to imagine any other sort of music doing the job as well.  But of the Fen and the Delta, there is more than just loneliness – there is menace, paranoia.  You can see for miles on the fen, but so, you can also be seen for miles.  Any figure, plodding across the rich black earth can look sinister in the distance.  Here, you’d see your killers coming from ten miles off – and be unable to hide from them.  The Anglo-Saxons, when they first arrived to this hostile swap and decided to make it their home, when they drained it, dug it, planted it, they entered into a bargain with the elements, a pact with the sea, forever conditional, insecure, a constant, silent negotiation with the water table which could falter at any moment without due attention.  I remember reading about the terrible battlefields of Flanders in the Great War.  The Battle of Passchendaele is a striking example of what becomes of such flatlands when the drainage systems are interrupted – in this case smashed to pieces by artillery.  The very earth becomes the enemy.
Think also of the churning riffs of the Delta Blues too, was this the movement, the dynamism that entered the region before during the inception of the music, when it was tamed for cultivation – for much the same reasons as the Fen? The railroad brought mechanization to this bleak landscape.  Bukka White was obsessed with the trains of his locality – some of his finest pieces are tributes to these iron monsters chugging through the cotton-fields.
The farm I spent my childhood years on was flanked by the embankment for the Great Eastern Line – the section of track which ran between our village and the next was famous for being the straightest bit of track in Britain, and was where the ‘Mallard’ won the world speed record for locomotives in 1938.  This was in Lincolnshire, incidentally, near an area called ‘New Holland’ because it was settled by large numbers of Dutch Horticulturists, and is home to fields of tulips and houses built with many Dutch architectural attributes.
So, what of the Netherlands, Bob, and its people?  Is there a secret brotherhood of European Flatlanders in East Anglia, Holland and Flanders who may have access to a part of Mississippi Blues which mountain-dwellers or city folk could not understand?  Hmmmm…
Tom Colborn 14th June 2011

Optreden: Best Sunday Session - 27 mrt 2011

30 mrt 2011, 22:02

Afgelopen zondag  kon ik komen spelen op de Best Sunday Session. Ik had het optreden niet zelf geregeld maar het was door een leuke toevalligheid tot stand gekomen. Een (muziek)vriend van vroeger, Emiel Scholsberg, had mij gevonden op Facebook en het bleek dat wij beide net een CD hadden gemaakt. Na 15 jaar geen contact te hebben gehad pakten we de draad moeiteloos weer op. Eigenlijk verandert er maar weinig.
Uiteraard gingen de verhalen over en weer. Emiel was deel van de eerste lichting RockAcademie studenten en heeft inmiddels een eigen muziekschool in Best (Brabant): Best Music Education Centre  Zij verzorgen onder meer een deel van het toelatingstraject van de Fontys Rockacademie.
Ook organiseert hij de Best Sunday Sessions in JC Todo in Best. Elke maand hebben ze een sessie met 2 zanger(es)s(en) en deze maand was ik op uitnodiging van Emiel daar 1 van. De sessies draaien om goede liedjes, maar improvisatie wordt niet geschuwd. Er is dan ook geen repetitie, maar iedereen studeert iets van 20 nummers in, opbouwen, aftikken en dan gaan...
Nadat ik de meeste nummers in had gestudeerd, ben ik zondagmiddag rond 14:30 vertrokken. Het is mooi om op de weg te zitten! Ik weet niet precies waarom ik mijn Paris-Texel roadtrip maak maar het heeft hier wel iets mee te maken. Paris-Texel is voor mij niet alleen optreden maar alles wat met road-trip literatuur, films, liedjes schrijven, reizen, etc. te maken heeft. In dat kader heb laatst het road-boek 'On The Road' van Jack Kerouac gelezen. Wat mij grijpt aan dat boek is het willen vinden van iets, het zoeken naar meer betekenis, Amerikanen die de drang hebben Amerika te ervaren. De hoofdpersoon is op zoek naar een soort grotere Amerikaanse identiteit waar hij deel van wil uitmaken. En in het najagen hiervan generaliseert hij er op los  - bijv. wat eigenschappen van bevolkingsgroepen betreft - en verheerlijkt hij zijn generalisaties om grip die identiteit te krijgen. De highway lijkt een soort symbool te zijn voor deze rechtlijnigheid. Een smalle lijn die 2 punten met elkaar verbindt. Zolang de wereld alleen uit die snelweg bestaat is het leven lekker overzichtelijk. En zolang ze in beweging blijven blijft die wereld overzichtelijk. En dat is hoe ik de weg zie: een simpele en overzichtelijke wereld. Weinig afleiding, je eigen gedachten, impulsen komen binnen maar je lichaam blijft bewegingsloos, bijna als meditatie. Met 140 km/u glijdt de wereld onder je door terwijl je zelf - stilstaand - het sturende middelpunt bent. Klinkt als een nieuw liedje.
Na 2,5 uur, (3 uur met 2 pauzes) was ik bij JC Todo, het PopPodium van Best. Daar kwamen de meeste mede-muzikanten ook al snel aan. Allen ervaren muzikanten: Maarten van Damme: pedalsteel (Rosemary's Sons, Stevie-Ann), Matthieu Cleijne: bass & vocals, Erwin Gielen: drums (ook van o.a. Stevie-Ann), Emiel Scholsberg: gitaar & vocals. Even uitpakken en om 19:00 eten. Rond 20:30 zaten we klaar om te spelen. De band ook op stoelen om de MTV-unplugged vibe te creëren (maar we speelden allemaal wel elektrisch). De hele sessie draait om de interactie, de lol en de laagdrempeligheid voor het publiek. Er stond dan ook een 20 cm hoog podium midden in de zaal waar bankstellen en stoelen omheen stonden. De verlichting er boven was sfeervol en het geluid professioneel goed.
In mijn beleving is het spelen altijd zo voorbij. We speelden 2 sets van 9 a 10 nummers. Het kwam meer dan eens voor dat het begin en het eind van een nummer van elkaar verschilden als dag en nacht. Mooi om de lol, de verwarring en de opluchting van de gezichten te kunnen lezen. Ook bij het publiek trouwens. Zij weten dat 5 a 6 mensen zich elke maand weer zonder vangnet in het diepe gooien. Ik ben, terwijl ik dit schrijf, aan het proberen de audio-opnames van de avond te bemachtigen. Als ik ze krijg zal ik er wat plaatsen.
Ik heb tijdens het optreden ook mijn Paris-Texel project nog even toegelicht. Mensen om hulp gevraagd om mij van Texel naar Parijs te helpen. Dit heeft weer 3 optredens opgeleverd. Een in Brabant en 2 in Belgie. Langzaam kom ik steeds dichter in de buurt van Parijs.
Na een paar hilarische Classic-Rock eindes (die dus langer zijn dan het nummer zelf) waren de 2 sets ten einde en konden we zelf nog even van de gezelligheid genieten. Er bleken ook nog 2 andere van de kliek van 15 jaar geleden gekomen te zijn: de metal-broers Dave en Jeff uit huis ter Heide. Zij hadden van Emiel gehoord dat we samen gingen spelen en wilden na 15 jaar ook nog wel even meedoen aan het feest der herkenning. Erg leuk!
Rond een uur of 01:00 ging ik weer op huis aan. Vol nieuwe indrukken van de avond weer de simpele wereld in. Best-Groningen. De was snelweg bijna helemaal leeg. Ik was wakker en alert,  en stuurde voornamelijk op de stippellijn. 2 uur en 17 minuten gezoem,  260 kilometer, gemiddelde snelheid 118 km/u. Toen slapen.

PIJLERS VAN DE AVP

7 nov 2010, 22:26


Onze opleiding is op veel vlakken in beweging. Dat is heel mooi want daardoor kunnen we vrij snel reageren op de zaken die er om ons heen gebeuren. Dit houdt ons actueel. Het heeft echter ook tot gevolg dat er weinig tijd is voor het evalueren van waar we vandaan komen, waar we nu staan en waar we heen willen. Aan tijd om “de neuzen in dezelfde richting te krijgen” ontbreekt het nog wel eens. Dit terwijl succesvolle groepen meestal een duidelijke set normen en waarden hebben die alle betrokkenen uitdragen (en gelijkgestemden aantrekt). Onderwerpen die bij ons steeds weer opduiken zijn bijvoorbeeld:·       Wat zien wij als Popcultuur?·       Hoe uniek zijn we als opleiding?·       Er lijken verschillende opvattingen te zijn over de invulling van bv, projectmanagement/coachen, onderzoek, SLB en instrumenteel onderwijs Wat doen we hier mee ?·       Wij willen een voorhoede speler zijn en ons spiegelen ons aan het werkveld. Wat zijn de gebieden van het werkveld die we als voorhoede zien? Zijn wij deel van de voorhoede?·       Wanneer is een student een goede student? Wanneer is een docent een goede docent? ·       Hoe belangrijk vinden we conceptmatig werken? Wat zien we precies als concept? Wat is bv het concept van een liedje?·       Wanneer zijn wij als AvP een goede opleiding? Qua positionering internationaal en landelijk, qua personeel, qua studenten, qua onderwijsinhoud.·       Waar willen we (over 5 jaar) staan en hoe gaan we er komen?·       Hoe groot is het belang van een gemeenschappelijke taal binnen onze organisatie.
 Al vaak is gesteld dat we voor het aanpakken van onze onderwijs vraagstukken in eerste instantie moeten kijken naar de peilers waarop ons onderwijs gebaseerd is. Daarom wilde ik hier een poging doen de pijlers op een rijtje zetten. Dat geeft wat houvast. De opsomming is niet noodzakelijk compleet of juist. Graag hoor ik jullie op- of aanmerkingen. Ook ben ik benieuwd waar wij als leden van dezelfde organisatie de prioriteiten vinden liggen.
PEILERS
Student
Eigen drive van student is het uitgangspunt. Zijn/haar onderzoekende houding leidt tot experimenteren.Student/mens/individu staat centraal bij het  vormgeven van het curriculum.
Onderwijs(filosofie)
Sociaal Constructivisme  als uitgangspuntVraaggestuurdProjectmatigCompetentiegericht onderwijs (CGO)Misie/Visie AvPDublindescriptoren
Omgeving
Popcultuur,Voorhoede/experimentPubliekgerichtNauwe aansluiting bij het werkveld
Is deze lijst (over)compleet ?Wat zijn de belangrijkste aspecten?
Ik hoor het graag!

DE PARADOX VAN KEUZE

22 okt 2010, 23:08

In het onderwijsdebat afgelopen dinsdag ontstond een discussie over de voordelen en nadelen van de grote vrijheid die er bij ons op school onderwijsinhoudelijk bestaat.
Er waren mensen die het open karakter van ons onderwijsprogramma als een last ervoeren. Zij worstelden met de verantwoordelijkheid voor het  inrichten van hun eigen leerproces en vroegen zich wat er mis was met het aanbieden van gestructureerde lessenserie.
Anderen erkenden dat vrijheid niet altijd de gemakkelijkst weg is maar wilden deze vrijheid niet kwijt omdat zij een voorwaarde is voor persoonlijke groei, een onderzoekende houding en het vinden van nieuwe creatieve oplossingen. Daarbij waren ze van mening dat het aanbod van lessen, workshops en consults groot was en nog lang niet optimaal benut werd.
Dit gesprek deed me denken aan een presentatie over de Paradox van Keuzevrijheid van psycholoog Barry Schwartz. Schwartz legt uit waarom hij denkt dat mensen MINDER gelukkig worden naarmate ze meer keuze hebben.


Wat Schwartz zegt komt in het kort op het volgende neer:
1 Een overvloed aan keuze verlamt consumenten.
2 Als ze toch tot een keuze komen dan hebben consumenten met veel keuze eerder spijt omdat er een aantal duidelijke alternatieven zijn waarmee zij kunnen vergelijken, die ze dus mislopen.
3 Consumenten ontwikkelen door de grote keuzemogelijkheden hoge verwachtingen waardoor ze sneller teleurgesteld raken.
4 Wanneer er maar 1 weg mogelijk is, en je teleurgesteld raakt, kun je ‘de wereld’ de schuld geven: 'het kon nu eenmaal niet anders'. Wanneer er heel veel keuzemogelijkheden zijn en je teleurgesteld raakt, kun je alleen maar jezelf de schuld geven.
Kortom, consumenten worden tegenwoordig niet gelukkiger wanneer ze meer keuze krijgen. Ze raken verlamd, eerder teleurgesteld en geven zichzelf hiervan de schuld. Als we onze studenten als consumenten van onze opleiding zien kunnen we hieruit het volgende concluderen: Omdat er bij onze opleiding zeer veel te kiezen is bestaat het risico dat studenten stuurloos raken, en gedemotiveerd en onproductief worden. 
Echter, onze opleiding is NIET als consument te volgen. Vanaf dag 1 proberen wij iedereen zoveel mogelijk als creatieve ondernemer te behandelen. Wij verwachten dat mensen bij ons vanuit hun creatieve houding en drive op een nieuwe wijze reageren op hun steeds veranderende omgeving. Wij gaan uit van mensen die zelf interesse tonen, onderzoeken en ondernemen. Wij verwachten dat ze dit doen vanaf het moment dat ze binnenkomen op de AvP. 
Mijns inziens willen we studenten niet leren consument te zijn, en ze ‘gelukkig’ te maken met weinig keuzes in ons onderwijs (d.w.z. een voorgestructureerd curriculum). Binnen ons onderwijs is het juist van belang dat we de studenten helpen zich te ontwikkelen tot beginnende professionals in de creatieve industrie. Dit betekent nu eenmaal dat ze moeten leren omgaan met de veelheid aan keuze die er bestaat en hierin hun eigen weg moeten zien te vinden. Als volwaardige profs zijn de creatieve ondernemers uiteindelijk mensen die de veelheid van keuze juist creëren en vergroten door er nog eens wat extra opties toevoegen. 
Kortom:
Onze insteek is dus niet dat studenten, na 4 jaar gestructureerd vakken volgen, als blije consumenten onze opleiding weer uitstromen. In onze onderwijsvorm zijn studenten vanaf het begin creatieve ondernemers in een niet-voorgestructureerde omgeving. Inherent hieraan is dat er zal worden geworsteld, gezocht en uitgeprobeerd. Dit levert niet de gelukservaring en de veiligheid die het halen van een tentamen je geeft. Het is ongrijpbaarder, soms frustrerend, maar door op het proces te reflecteren levert het je wel werkelijke groei op en kennis over jezelf. Die neem je mee in je hele verdere carrière.  De voorgestructureerde inhoud van een vaststaand curriculum heeft na enkele jaren zijn actualiteitswaarde verloren.
Ik ben benieuwd wat jullie vinden ...

 

Favoriete blogs

Links