In het onderwijsdebat afgelopen dinsdag ontstond een discussie over de voordelen en nadelen van de grote vrijheid die er bij ons op school onderwijsinhoudelijk bestaat.
Er waren mensen die het open karakter van ons onderwijsprogramma als een last ervoeren. Zij worstelden met de verantwoordelijkheid voor het inrichten van hun eigen leerproces en vroegen zich wat er mis was met het aanbieden van gestructureerde lessenserie.
Anderen erkenden dat vrijheid niet altijd de gemakkelijkst weg is maar wilden deze vrijheid niet kwijt omdat zij een voorwaarde is voor persoonlijke groei, een onderzoekende houding en het vinden van nieuwe creatieve oplossingen. Daarbij waren ze van mening dat het aanbod van lessen, workshops en consults groot was en nog lang niet optimaal benut werd.
Dit gesprek deed me denken aan een presentatie over de Paradox van Keuzevrijheid van psycholoog Barry Schwartz. Schwartz legt uit waarom hij denkt dat mensen MINDER gelukkig worden naarmate ze meer keuze hebben.
Wat Schwartz zegt komt in het kort op het volgende neer:
1 Een overvloed aan keuze verlamt consumenten.
2 Als ze toch tot een keuze komen dan hebben consumenten met veel keuze eerder spijt omdat er een aantal duidelijke alternatieven zijn waarmee zij kunnen vergelijken, die ze dus mislopen.
3 Consumenten ontwikkelen door de grote keuzemogelijkheden hoge verwachtingen waardoor ze sneller teleurgesteld raken.
4 Wanneer er maar 1 weg mogelijk is, en je teleurgesteld raakt, kun je ‘de wereld’ de schuld geven: 'het kon nu eenmaal niet anders'. Wanneer er heel veel keuzemogelijkheden zijn en je teleurgesteld raakt, kun je alleen maar jezelf de schuld geven.
Kortom, consumenten worden tegenwoordig niet gelukkiger wanneer ze meer keuze krijgen. Ze raken verlamd, eerder teleurgesteld en geven zichzelf hiervan de schuld. Als we onze studenten als
consumenten van onze opleiding zien kunnen we hieruit het volgende concluderen: Omdat er bij onze opleiding zeer veel te kiezen is bestaat het risico dat studenten stuurloos raken, en gedemotiveerd en onproductief worden.
Echter, onze opleiding is NIET als consument te volgen. Vanaf dag 1 proberen wij iedereen zoveel mogelijk als
creatieve ondernemer te behandelen. Wij verwachten dat mensen bij ons vanuit hun creatieve houding en drive op een nieuwe wijze reageren op hun steeds veranderende omgeving. Wij gaan uit van mensen die zelf interesse tonen, onderzoeken en ondernemen. Wij verwachten dat ze dit doen vanaf het moment dat ze binnenkomen op de AvP.
Mijns inziens willen we studenten niet leren consument te zijn, en ze ‘gelukkig’ te maken met weinig keuzes in ons onderwijs (d.w.z. een voorgestructureerd curriculum). Binnen ons onderwijs is het juist van belang dat we de studenten helpen zich te ontwikkelen tot beginnende professionals in de creatieve industrie. Dit betekent nu eenmaal dat ze moeten leren omgaan met de veelheid aan keuze die er bestaat en hierin hun eigen weg moeten zien te vinden. Als volwaardige profs zijn de creatieve ondernemers uiteindelijk mensen die de veelheid van keuze juist creëren en vergroten door er nog eens wat extra opties toevoegen.
Kortom:
Onze insteek is dus niet dat studenten, na 4 jaar gestructureerd vakken volgen, als blije consumenten onze opleiding weer uitstromen. In onze onderwijsvorm zijn studenten vanaf het begin creatieve ondernemers in een niet-voorgestructureerde omgeving. Inherent hieraan is dat er zal worden geworsteld, gezocht en uitgeprobeerd. Dit levert niet de gelukservaring en de veiligheid die het halen van een tentamen je geeft. Het is ongrijpbaarder, soms frustrerend, maar door op het proces te reflecteren levert het je wel werkelijke groei op en kennis over jezelf. Die neem je mee in je hele verdere carrière. De voorgestructureerde inhoud van een vaststaand curriculum heeft na enkele jaren zijn actualiteitswaarde verloren.
Ik ben benieuwd wat jullie vinden ...
Stuur door
Dit is niet OK