Afgelopen zondag kon ik komen spelen op de
Best Sunday Session. Ik had het optreden niet zelf geregeld maar het was door een leuke toevalligheid tot stand gekomen. Een (muziek)vriend van vroeger,
Emiel Scholsberg, had mij gevonden op Facebook en het bleek dat wij beide net een CD hadden gemaakt. Na 15 jaar geen contact te hebben gehad pakten we de draad moeiteloos weer op. Eigenlijk verandert er maar weinig.
Uiteraard gingen de verhalen over en weer. Emiel was deel van de eerste lichting RockAcademie studenten en heeft inmiddels een eigen muziekschool in Best (Brabant):
Best Music Education Centre Zij verzorgen onder meer een deel van het toelatingstraject van de Fontys Rockacademie.
Ook organiseert hij de Best Sunday Sessions in
JC Todo in Best. Elke maand hebben ze een sessie met 2 zanger(es)s(en) en deze maand was ik op uitnodiging van Emiel daar 1 van. De sessies draaien om goede liedjes, maar improvisatie wordt niet geschuwd. Er is dan ook geen repetitie, maar iedereen studeert iets van 20 nummers in, opbouwen, aftikken en dan gaan...

Nadat ik de meeste nummers in had gestudeerd, ben ik zondagmiddag rond 14:30 vertrokken. Het is mooi om op de weg te zitten! Ik weet niet precies waarom ik mijn Paris-Texel roadtrip maak maar het heeft hier wel iets mee te maken. Paris-Texel is voor mij niet alleen optreden maar alles wat met road-trip literatuur, films, liedjes schrijven, reizen, etc. te maken heeft. In dat kader heb laatst het road-boek 'On The Road' van Jack Kerouac gelezen. Wat mij grijpt aan dat boek is het willen vinden van iets, het zoeken naar meer betekenis, Amerikanen die de drang hebben Amerika te ervaren. De hoofdpersoon is op zoek naar een soort grotere Amerikaanse identiteit waar hij deel van wil uitmaken. En in het najagen hiervan generaliseert hij er op los - bijv. wat eigenschappen van bevolkingsgroepen betreft - en verheerlijkt hij zijn generalisaties om grip die identiteit te krijgen. De highway lijkt een soort symbool te zijn voor deze rechtlijnigheid. Een smalle lijn die 2 punten met elkaar verbindt. Zolang de wereld alleen uit die snelweg bestaat is het leven lekker overzichtelijk. En zolang ze in beweging blijven blijft die wereld overzichtelijk. En dat is hoe ik de weg zie: een simpele en overzichtelijke wereld. Weinig afleiding, je eigen gedachten, impulsen komen binnen maar je lichaam blijft bewegingsloos, bijna als meditatie. Met 140 km/u glijdt de wereld onder je door terwijl je zelf - stilstaand - het sturende middelpunt bent. Klinkt als een nieuw liedje.
Na 2,5 uur, (3 uur met 2 pauzes) was ik bij JC Todo, het PopPodium van Best. Daar kwamen de meeste mede-muzikanten ook al snel aan. Allen ervaren muzikanten:
Maarten van Damme: pedalsteel (
Rosemary's Sons, Stevie-Ann),
Matthieu Cleijne: bass & vocals,
Erwin Gielen: drums (ook van o.a. Stevie-Ann), Emiel Scholsberg: gitaar & vocals. Even uitpakken en om 19:00 eten. Rond 20:30 zaten we klaar om te spelen. De band ook op stoelen om de MTV-unplugged vibe te creëren (maar we speelden allemaal wel elektrisch). De hele sessie draait om de interactie, de lol en de laagdrempeligheid voor het publiek. Er stond dan ook een 20 cm hoog podium midden in de zaal waar bankstellen en stoelen omheen stonden. De verlichting er boven was sfeervol en het geluid professioneel goed.
In mijn beleving is het spelen altijd zo voorbij. We speelden 2 sets van 9 a 10 nummers. Het kwam meer dan eens voor dat het begin en het eind van een nummer van elkaar verschilden als dag en nacht. Mooi om de lol, de verwarring en de opluchting van de gezichten te kunnen lezen. Ook bij het publiek trouwens. Zij weten dat 5 a 6 mensen zich elke maand weer zonder vangnet in het diepe gooien. Ik ben, terwijl ik dit schrijf, aan het proberen de audio-opnames van de avond te bemachtigen. Als ik ze krijg zal ik er wat plaatsen.
Ik heb tijdens het optreden ook mijn Paris-Texel project nog even toegelicht. Mensen om hulp gevraagd om mij van Texel naar Parijs te helpen. Dit heeft weer 3 optredens opgeleverd. Een in Brabant en 2 in Belgie. Langzaam kom ik steeds dichter in de buurt van Parijs.
Na een paar hilarische Classic-Rock eindes (die dus langer zijn dan het nummer zelf) waren de 2 sets ten einde en konden we zelf nog even van de gezelligheid genieten. Er bleken ook nog 2 andere van de kliek van 15 jaar geleden gekomen te zijn: de metal-broers Dave en Jeff uit huis ter Heide. Zij hadden van Emiel gehoord dat we samen gingen spelen en wilden na 15 jaar ook nog wel even meedoen aan het feest der herkenning. Erg leuk!
Rond een uur of 01:00 ging ik weer op huis aan. Vol nieuwe indrukken van de avond weer de simpele wereld in. Best-Groningen. De was snelweg bijna helemaal leeg. Ik was wakker en alert, en stuurde voornamelijk op de stippellijn. 2 uur en 17 minuten gezoem, 260 kilometer, gemiddelde snelheid 118 km/u. Toen slapen.
Stuur door
Dit is niet OK